وجودتان را به کسی یادآور نشوید!
به تمام آدمهای اطرافتان
زمان دهید تا خودشان شما را انتخاب کنند.
وجودتان را به کسی یادآور نشوید؛
که ای یار!
من هم اینجا نشسته‌ام!
نشسته‌ام و زمان‌های بود و نبودت را می‌شمارم!
بگذارید خودشان بفهمند،
یادشان بیاید،
که در آنسوی مشغله‌هایشان،
کسی شبیه شما با صبوری تمام چشم انتظارشان است؛
چشم انتظار یک روزبخیر،
یک سلام…
آدمها را به اجبار کنار خودتان حفظ نکنید
خودشان اگر بخواهند
سراغتان را می‌گیرند
و اولویت‌شان خواهید شد…